We houden een niks doe dag vandaag. Het is al laat, nou ja 10 uur, als we uit bed komen en gaan ontbijten. Daarna doet iedereen wat, een boekje lezen, spelletjes op de ds of ipad en vriendjes berichtjes sturen op hyves en per mail. Tijdens de salade voor Wim en mij en knakworstjes voor de kinderen bespreken we waar we morgen naar toe zullen gaan: Terug naar Italie en Rome bezoeken, of naar Corsica. Het wordt dus Corsica, even geen grote stad voor ons. Daarna een heel spannend potje kolonisten. Ook 's avonds eten we op de boot en dat betekend ik straks wellicht 36 uur niet op land ben geweest, een nieuw record. De anderen zijn er tenminste even afgeweest om boodschappen te doen. Trouwens een echte luxe, gewoon op zondagmorgen even vers brood en eten voor 's avonds kunnen halen.
Onze rustige kade bleek gisteravond ook de plaatselijke jongeren hotspot te zijn. Groot videoscherm met de nieuwste clips en geluid maximaal. Maar om een uur of één was het wel stil. Vanavond zijn het de voetballiefhebbers die onze overbuurtjes zijn. We hebben voor vandaag 2 scooters gehuurd en dus gaan we het eiland verkennen. Het is even wennen, twee wielen en een kind achterop, maar dan is het weer als vanouds. Ook Jens en Isa vinden het helemaal leuk. We crossen het hele eiland over, badderen een uurtje in zee en bekijken het huis van Napoleon. Het eerste huis, midden op het eiland, want in de paar maanden dat hij naar Elba verbannen was heeft hij ook nog een zomerhuisje laten bouwen.
Vandaag gaan we echt de zee op, 96 km over zee naar Elba. De zee is iets ruwer als van de week, maar het is nog goed te doen, maar achter de boot hangen of voorop zonnen doen we maar niet. Ook al omdat we toch op tijd op Elba willen aankomen. De eerste haven, Cavo heeft geen plek voor ons. We zijn te groot, dat hebben we deze vakantie nog niet veel gehoord. Dan toch maar naar Portoferraio, de grootste plaats van het eiland. Maar Portoferraio blijkt een heel leuk dorpje te zijn. We liggen aan de kade bij restaurantjes en winkeltjes. Tijd voor boodschappen, wassen en schoolwerk. Helaas geen gewone wasserrette, maar wel een oud echtpaartje die de was voor je doet. Wat een luxe. Het internet is best redelijk, dus ook tijd voor Engelse les en foto's bijwerken.
Even een paar uurtjes schoolwerk en dan met de trein naar Pisa. We lopen door de stad en komen vanzelf op het Campo dei Miracoli met de scheve Toren van Pisa. Allereerst moet onze Isa natuurlijk op de foto met de toren van Pisa. Jens rijmt tenslotte al jaren allerlei mogelijke onzin over Isa en de toren van Pisa. Om hem te beklimmen moeten we eerst kaartjes gaan kopen aan de andere kant van het plein. Helaas, Isa is 7 jaar en je moet minimaal 8 jaar zijn. In ons 'beste' Italiaans proberen we er iets van te maken. Maar nee de mevrouw wil een paspoort zien, die hebben we natuurlijk niet bij ons. Maar dan geeft ze de tip om naar een kantoor even verder opte gaan. Daar maar een leugentje om bestwil, Isa is in ene al 8 jaar maar wel een beetje klein voor haar leeftijd. Met mijn rijbewijs als legitimatie en ondertekening van een verklaring dat wij verantwoordelijk zijn mag Isa gelukkig toch naar boven. Alle tassen moeten nog in een kluis en op een aangegeven tijdstip zijn we dan toch aan de beurt. De treden van de toren zijn behoorlijk uitgesleten en het is best een klim. Maar het is binnen een stuk koeler als buiten. Zelfs tijdens het traplopen merk je dat de toren scheef staat. Daarna bezoeken we nog de Duomo en het Battistero. Stuk voor stuk erg mooie gebouwen. Een souvenirtje bij één van de tientallen kraampjes hoort er natuurlijk ook bij. Terug met bus en trein en nog een kleine wandeling door Livorno.
Allereerst moet er vandaag wat schoolwerk van gister ingehaald worden. We zijn dan wel een aantal maanden op reis, maar Jens en Isa hebben gewoon iedere week een weekplanning en die moet wel af. Dus vandaag extra hard aan de slag. Ondertussen kan ik mooi de boot soppen. Net voor de middag vertrekken we richting Pisa. Lunchen doen we aan een strandje. Er staan iets meer golven, stroming dus Wim probeert eerst of het veilig zwemmen is. Moet lukken, maar dan zien we heel veel kwallen en de kinderen willen dus echt het water niet meer in, ik trouwens ook niet. Dan maar met het bootje naar het strand en onderweg kwallen vangen. Het strand hier is een goede juttersplaats en met aangespoelde stukken wordt van alles bedacht, tot een heuse wc aan toe. Isa maakt een gedenkteken voor wit-zwarte poes die nu al 4 weken zoek is. Dan varen we verder naar Marina Pisa, maar de meneer van de haven wil ons niet laten overnachten, we worden met veel gemopper en handgebaren weggestuurd. Dan maar door naar Livorno en morgen met de trein naar Pisa. Maar ook in Livorno hebben we niet zomaar een plekje. De eerste drie mensen aan de telefoon spreken of geen Engels, of weten niet of er plaats is. Eenmaal in Livorno krijg ik van de kustwacht een aantal telefoonnummers die het echter geen van allen doen. Via verschillende mensen, veel gebaren en een enkel woordje Engels komen we uiteindelijk toch bij de juiste persoon terecht en krijgen een plekje aan de kade.
Met de bus en de trein gaan we vandaag terug naar de mooie kliffen van gister. Een gebied langs de kust met 5 dorpjes die onder Unesco vallen, onderling verbonden met een pad en nog niet overal bereikbaar per auto. Tussen de dorpen, op de klippen, wijngaarden en olijfbomen. Op het station is het vreselijk druk met mensen die allemaal er heen gaan en blijken 2 stukken van de route afgesloten te zijn. We besluiten bij het eerste dorpje uit te stappen, Riomaggiore. Hiervandaan loopt het pad van de liefde naar Manarolo. Een goed begaanbaar, vlak stuk en met ons lopen dus nog meer mensen. Eenmaal in Manarolo moeten we kiezen, of verder met de trein of de bergroute lopen van 2,5 uur. Ondanks de hitte kiezen we voor het laatste, maar nog geen 10 minutenonderweg blijkt er een busje naar Volastre te rijden, een gehucht een stuk hoger. Een groep Denen die van boven komt zegt ons dat het echt een zwaar stuk is, dus stappen we toch maar in het busje. Eenmaal op 340 meter stappen we uit om dan toch echt te gaan lopen. Het is een schitterende wandeling tussen de wijngaarden en olijfbomen. Het pas is hier en daar wat smal en stijl, maar het is absoluut de moeite waard. Onderweg komen we nog wel wat andere mensen tegen, maar wat rust. Jens en Isa krijgen de nodige complimenten, real troopers worden ze genoemd. Het laatste half uur is het stijl naar beneden en komen weuit bij het derde dorpje Corniglia, waar we van een late lunch genieten. Dan nog 382 treden van het dorp naar het treinstation vanwaar we door reizen naar Vernazza. Hier kunnen de kinderen nog even zwemmen en genieten wij van een koud drankje. Het laatste dorp Monterosso hebben we gisteren al gezien, dus nemen we de trein terug naar La Spezia om daar de bus te nemen. Isa valt in de bus al in slaap en terug op de boot, nog even snel douchen en dan slapen ze alle twee heel snel.
We worden gewekt door de honderden passagiers van twee cruiseschepen die allemaal Portofino bezoeken. De tenders varen af en aan en iedereen loopt langs ons bootje. Tijdens het ontbijt hebben we dan ook veel bekijks en natuurlijk komen er ook een paar Hollanders voorbij. Jens was trouwens al vroeg wakker en maar alvast met zijn schoolwerk begonnen, kan ik zo tenminste spelen.... Na het ontbijt nog een uurtje school en dan varen we verder langs de Italiaanse kust. Het is echt een supermooi stukje langs de Cinq Terre. Het weer is ook vandaag weer fantastisch dus onderweg weer zonnen en op de band. Bij Monterossa gaan we voor anker om een broodje te eten en een stukje te zwemmen. We eindigen in Lerici, dank je Machiel voor de tip, waar we zelf het voortouw om een boei moeten zien te krijgen. Hier geen jongens in snelle bootjes die je helpen aanleggen.
Het wordt hier met de dag warmer en 's morgens is het ongelooflijk warm boven. We ritsen nu de hele achterkant open en die gaat als het zo blijft er de komende weken niet meer in. Vandaag varen we naar Portofino, ooit een klein vissersdorpje nu vind je er de vakantiewoningen van Berlusconi, Armani en Ferrari en de bijbehorende dure winkels. De tocht erheen over zee is langs mooie kliffen en de zee is weer lekker rustig. Voor het eerst lig ik tijdens het varen op het voordek. Halverwege gaan we voor anker om wat te zwemmen en een broodje te eten. De grote band wordt opgeblazen en de tweede helft van de tocht hangen de kinderen achter de boot. Bij Portofino ook nog even voor anker en dan aan wal. Er zijn hier slechts 18 plaatsen aan de kade, maar er is een plekje voor ons. Alle andere ruimte is voor plaatselijke bevolking, hier geen steigers maar veel boeien waar je je aan vast moet maken. Als we aanleggen is het erg druk, met honderden mensen die met ferrybootjes hiernaar toe komen, 's avonds is het een stuk rustiger.
